De geestelijke mens spreekt op dezelfde wijze het 'ik' uit

[Hopper 852]

De geestelijke mens spreekt op dezelfde wijze het ik uit, daarom onderscheidt de geestelijke mens zich van niemand.    Waar het alledaagse 'ik'  is gebonden aan het lichaam, emoties, en persoonlijke verlangens,   de geestelijke mens heeft daar afstand van genomen.    Wanneer de geestelijke mens 'ik' zegt, spreekt hij niet vanuit egoïsme, maar vanuit het universele Zelf.

Het woord ik/zelf is uniek in ons taalgebruik, voor ieder object waarmee onze zintuigen contact maken hebben we een naam: boom, auto, huis.   Maar het woord 'ik' kan niemand anders voor mij gebruiken.  Het kan alleen van binnenuit klinken. Als de geestelijke mens het uitspreekt, activeert hij zijn zuivere, autonome spirituele wezen welke verbonden is met het Christus Wezen.

De overgang van natuurlijke mens naar geestelijke mens is de overgang van hebben (ik heb een lichaam, ik heb gedachten) naar zijn (Ik ben).   Alleen de geestelijke mens heeft er weet van dat de mens een tweevoudig wezen is.    De mens welke uit de natuur voortkomt is niet verbonden met de ware wijnstok.    De natuurlijke mens is bezoedeld met de zonde.   Het is de zonde welke voorkomt dat de mens verbonden raakt met de ware wijnstok en daarmee met zijn wezen kan terug keren bij God.    En de kern van de zonde ligt in het 'hebben' , de hebzucht waarmee de mens zichzelf in de natuurlijke staat handhaaft. 

[TTC 1.586]

9 minuten geleden zei Hopper:

De geestelijke mens spreekt op dezelfde wijze het ik uit, daarom onderscheidt de geestelijke mens zich van niemand.    Waar het alledaagse 'ik'  is gebonden aan het lichaam, emoties, en persoonlijke verlangens,   de geestelijke mens heeft daar afstand van genomen.    Wanneer de geestelijke mens 'ik' zegt, spreekt hij niet vanuit egoïsme, maar vanuit het universele Zelf. Het woord ik/zelf is uniek in ons taalgebruik, voor ieder object waarmee onze zintuigen contact maken hebben we een naam: boom, auto, huis.   Maar het woord 'ik' kan niemand anders voor mij gebruiken.  Het kan alleen van binnenuit klinken. Als de geestelijke mens het uitspreekt, activeert hij zijn zuivere, autonome spirituele wezen welke verbonden is met het Christus Wezen. De overgang van natuurlijke mens naar geestelijke mens is de overgang van hebben (ik heb een lichaam, ik heb gedachten) naar zijn (Ik ben).   Alleen de geestelijke mens heeft er weet van dat de mens een tweevoudig wezen is.    De mens welke uit de natuur voortkomt is niet verbonden met de ware wijnstok.    De natuurlijke mens is bezoedeld met de zonde.   Het is de zonde welke voorkomt dat de mens verbonden raakt met de ware wijnstok en daarmee met zijn wezen kan terug keren bij God.    En de kern van de zonde ligt in het 'hebben' , de hebzucht waarmee de mens zichzelf in de natuurlijke staat handhaaft. 

En, smaakt de wijn een beetje, dat je maar niet te dronken wordt. 

[Hopper 852]

Om zichzelf te kennen, moet de mens zich als het ware buiten zichzelf plaatsen om zo ruimte te maken voor het Zelf.  Zodat de aandacht op de dingen gericht is.   Dan kan er een omkering plaats vinden zodat de mens de intentionaliteit van bewustzijn leert kennen.    Alles wat je aandacht geeft dat groeit luidt een oud adagium, maar welke mens is zich dan bewust van de aandacht zelf? Dat is de geestelijke mens.   

De natuurlijke mens daarentegen kan alleen zintuigelijk waarnemen , wat tevens zijn gevangenis is.  De natuurlijke mens wordt gevangen gezet door zijn obsessie en begeerte naar de dingen.  De natuurlijke mens kent niks anders dan de wereld waarin hij leeft.   Maar Christus leert ons om de wereld te overwinnen.    We zijn niet geboren om altijd slaaf te blijven van het lichaam en de zintuigelijke waarnemingen.   Maar de natuurlijke mens wil die vrijheid niet omdat hij de bevrijdende waarheid niet kent....(Johannes 8:32)