Hoe de materialist 'de oneindigheden' (God) die het onvermijdelijk tegenkwam in de QED-theorie (het kroonjuweel van de natuurkunde) wegmoffelde

[MaartenV 11]

Het materialisme gaat er traditioneel vanuit dat de werkelijkheid in de kern bestaat uit meetbare, begrensde, materiële bouwstenen. Maar als we de motorkap van onze meest succesvolle natuurkundige theorie — de Kwantumelektrodynamica (QED) — opentrekken, stuiten we op een gigantisch filosofisch gekronkel.

Mijn stelling is dit: de wiskunde van de natuurkunde is niet incompleet of fout. Ze benadert de werkelijkheid juist tot in de absolute perfectie. Maar de vergelijkingen lieten de fysici iets zien waar het pure materialisme simpelweg niet mee om kon gaan: dat de natuur in haar diepste wezen fundamenteel is opgebouwd uit het onmeetbare, het Absolute — met andere woorden: uit Het Onbevattelijke, wiskundig gemanifesteerd als ∞.

In plaats van deze wiskundige handtekening van Het Onbevattelijke onder ogen te zien, raakte de wetenschap overweldigd. Men kon het niet bolwerken. En dus koos men voor een pragmatische vluchtstrook: renormalisatie.

Voor we naar de filosofie gaan, laten we eerst kijken naar de keiharde natuurkunde achter deze oneindigheden. Waar komen ze vandaan?

De Drie Grote Oneindigheden (Fysica voor leken en experts)

1. De ∞ Puntlading (Klassieke Zelf-energie)

Volgens de deeltjesfysica is een elektron een fundamenteel puntdeeltje. Het heeft geen interne structuur en een straal van exact nul (r=0). Maar een elektron heeft ook een elektrische lading. De wetten van de elektrostatica vertellen ons dat de energie van het elektrische veld rond een geladen bol groter wordt naarmate de bol kleiner wordt. De energie is omgekeerd evenredig met de straal.

Als je de straal naar nul laat krimpen om het puntdeeltje te beschrijven, explodeert de energie in dat punt direct naar ∞. Volgens E=mc2 zou een elektron dus een ∞ energie moeten hebben.

2. De ∞ Vacuüm-lussen (Virtuele interacties)

In de kwantumwereld is de lege ruimte geen leegte, maar een kolkende soep van kwantumvelden. Een elektron is constant in interactie met dit vacuüm. Het kan spontaan een foton (lichtdeeltje) uitstralen en dat een fractie van een seconde later weer zelf absorberen. Dit vormt een gesloten wiskundige lus (een loop-diagram).

Om de totale energie van dit proces te berekenen, moeten natuurkundigen alle mogelijke energieën van dat virtuele foton bij elkaar optellen (integreren). Omdat die energie van nul tot oneindig kan lopen, schiet de uitkomst van de som direct door naar ∞. Elk proces waarin deeltjes via lussen met het vacuüm interageren, geeft een antwoord van ∞.

3. Vacuümpolarisatie (De ∞ Wolk)

Omdat de "naakte" puntlading in het centrum zo intens is, polariseert hij de lege ruimte om zich heen. Hij trekt virtuele positieve deeltjes aan en stoot negatieve af. Er ontstaat een wolk of schild van virtuele ladingen die de centrale lading afschermt.

Als je van een afstandje kijkt, zie je de getemde lading. Maar hoe dichter je bij het centrum komt, hoe meer je door die wolk heen breekt. In de wiskundige limiet van het exacte centrum (r→0), waar de afscherming wegvalt, explodeert de effectieve lading van het elektron naar ∞.

De Wiskundige Hocus-Pocus: ∞−∞

Om de theorie werkbaar te maken voor ingenieurs en computers, introduceerden Feynman, Schwinger en Tomonaga renormalisatie. De truc werkt als volgt: men stelt dat de "naakte" massa en lading in het centrum oneindig zijn. Vervolgens trekt men daar de oneindigheid van het veld en de vacuümlussen vanaf.

Wiskundig gezien doet men:

Gemeten waarde=(Naakte ∞)−(Vacuu¨m ∞)

Omdat ∞−∞ in de formele wiskunde een onbepaalde vorm is die elk willekeurig getal kan aannemen, definieerden ze de uitkomst simpelweg als de exacte, eindige waarde die we in het laboratorium meten (9,11×10−31 kg).

Het werkte in de praktijk, maar het was een flagrante schending van de wiskundige integriteit. Grondlegger Paul Dirac weigerde deze truc dan ook tot zijn dood te accepteren en noemde het "slechte wiskunde". Richard Feynman gaf zelf ruimschoots toe dat ze "wegliepen van de oneindigheden" via een proces van "hocus-pocus".

Conclusie: Het Absolute onder de mat geveegd

De mainstream natuurkunde viert QED vandaag de dag als een triomf omdat de voorspellingen tot op 12 decimalen nauwkeurig kloppen. Richard Feynman illustreerde die verbluffende precisie zelf met een beroemde analogie:

Het is alsof je de afstand tussen New York en Los Angeles voorspelt en meet, en dat je voorspelling tot op de dikte van één enkele menselijke haar nauwkeurig blijkt te kloppen.

Maar die extreme precisie bewijst juist dat de vergelijkingen die vertrekken van die ∞ de realiteit feilloos aanvoelen. De wiskunde liegt niet.

Het materialisme viert de stabiele, meetbare buitenkant, maar weigert te erkennen dat die buitenkant slechts een flinterdunne balans is tussen gigantische, kosmische oneindigheden die elkaar in het centrum opheffen. Men heeft de singulariteit onder de mat geveegd — niet omdat de theorie faalde, maar omdat men spiritueel en filosofisch de moed miste om te accepteren dat ∞ de grondslag van alles is.

Die ∞ is niet zomaar een abstract getal; het staat voor de eigenschappen van een bovennatuurlijke aard. Het is het Absolute. Het is de mystiek van Het Onbevattelijke dat zich openbaart in het hart van elk elektron. De natuurkunde stuitte op Het Onbevattelijke in haar eigen vergelijkingen, raakte in paniek omdat haar materialistische wereldbeeld instortte, en besloot deze ∞ weg te filteren met een wiskundige bypass.

 

[IKBENANDERS 16]

52 minuten geleden zei MaartenV:

Mijn stelling is dit: de wiskunde van de natuurkunde is niet incompleet of fout. Ze benadert de werkelijkheid juist tot in de absolute perfectie. Maar de vergelijkingen lieten de fysici iets zien waar het pure materialisme simpelweg niet mee om kon gaan: dat de natuur in haar diepste wezen fundamenteel is opgebouwd uit het onmeetbare, het Absolute — met andere woorden: uit Het Onbevattelijke, wiskundig gemanifesteerd als ∞.

Het materialisme viert de stabiele, meetbare buitenkant, maar weigert te erkennen dat die buitenkant slechts een flinterdunne balans is tussen gigantische, kosmische oneindigheden die elkaar in het centrum opheffen. Men heeft de singulariteit onder de mat geveegd — niet omdat de theorie faalde, maar omdat men spiritueel en filosofisch de moed miste om te accepteren dat ∞ de grondslag van alles is.

Het probleem bij de (natuur)wetenschap is dat men onderzoek doet en aldus tot theorieën komt. En dan wil men vanuit/met deze theorieën verder onderzoek doen om deze theorieën vervolgens ook te kunnen bewijzen. Echter, men komt zo niet in aanraking met de (levens)krachten – en de geestelijke wereld waartoe deze levenskrachten behoren. In de natuurwetenschap blijft men alleen de dode materie bestuderen. Niet het leven.

3 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[MaartenV 11]

2 uur geleden zei IKBENANDERS:

Het probleem bij de (natuur)wetenschap is dat men onderzoek doet en aldus tot theorieën komt. En dan wil men vanuit/met deze theorieën verder onderzoek doen om deze theorieën vervolgens ook te kunnen bewijzen. Echter, men komt zo niet in aanraking met de (levens)krachten – en de geestelijke wereld waartoe deze levenskrachten behoren. In de natuurwetenschap blijft men alleen de dode materie bestuderen. Niet het leven.

Ja, daar heb je wel een punt. Maar het probleem met de levenskrachten te bestuderen, zoals jij het noemt, is dat het alle kanten uitkan, want er is geen objectieve grond die universeel door iedereen vaststelbaar is; Ten zij zonder kritiek aan te nemen dogma's of een kakafonie aan meningen, zonder lijn in te trekken.

[IKBENANDERS 16]

53 minuten geleden zei MaartenV:

Ja, daar heb je wel een punt. Maar het probleem met de levenskrachten te bestuderen, zoals jij het noemt, is dat het alle kanten uitkan, want er is geen objectieve grond die universeel door iedereen vaststelbaar is; Ten zij zonder kritiek aan te nemen dogma's of een kakafonie aan meningen, zonder lijn in te trekken.

Blijkbaar wel. Er bestaan natuurlijk subjectieve gevoelens, en we menen dat er zelfs alleen maar subjectieve gevoelens bestaan. Hierdoor, zo stelt de wetenschap, kun je maar beter al je gevoelens aan de kant te zetten bij het verrichten van wetenschappelijk werk. Maar er bestaan óók objectieve gevoelens. We komen ze tegen als we de levenskrachten bestuderen.

Ik heb elders in een ander onderwerp de volgende oefening gegeven. Hij komt uit het nawoord van het boek Voorbij de grenzen van de natuurwetenschap, een boek van Rudolf Steiner, maar het nawoord is geschreven door de inmiddels overleden ingenieur Dick van Romunde. Hij schrijft daar: Kijk eens naar bv. een tulp. Je neem de stengel waar, de bladeren, de vorm van de bladeren, hun nerven, hoe ze lopen, en de tulpenbloem, hoe haar bladeren gevormd zijn, hoe dáár de nerven lopen enz. Een uurtje later doe je je ogen dicht en bouw je deze tulp nu in je verbeelding op m.b.v. je herinneringen van stengel tot bloem. Doe je dit vaker, dan kun objectieve gevoelens gewaarworden. Als de stengel de lucht in groeit, hij groeit omhoog, de bladeren vertakken zich, de bloem ontspruit, zo zul je wel merken dat eigenlijk is er een kracht aan het werk is die de stengel omhoog zuigt. En deze kracht kom je ook subtieler tegen in de opbouw van de nerven. Als je de oefening vaker zou doen kun je ook in toenemende mate een zekere zielenwarmte ervaren, die geheel vrij is van alle binding met het lichaam. Dit zijn allemaal objectieve gevoelens; ze kunnen bij iedereen met deze oefening worden opgeroepen en zijn voor iedereen ervaarbaar en reproduceerbaar. Doet je dit niet aan wetenschap denken? En idd. je zult bij dit soort oefeningen de vastomlijnde denkkaders (dogma's, de kakafonie aan meningen, axioma’s, hypotheses) even overboord moeten gooien.

zojuist bewerkt door IKBENANDERS