Bedenkingen bij het avondmaal/de eucharistie

[IKBENANDERS 5]

In De podcast Dick en Daniël geloven het wel (aflevering: ‘Is het avondmaal wel voor mij?, nr. 224) hoorde ik tot mijn verbazing dat er in sommige (gereformeerde?) gemeenten kledingvoorschrift gelden wat betreft de deelname aan het avondmaal. De voorgeschreven kleur aldaar is zwart. Ik denk persoonlijk niet dat Christus een zwerver in zwerverskleding zou weigeren.

Toen ik in de inmiddels gepasseerde winter van 2025/2026 een aantal keer bij de Christengemeenschap over de vloer kwam, dit om de (mensenwijding)dienst bij te wonen, kwam ik tot het besef waarom de transsubstantiatie (men noemt het daar overigens verwandeling, een oud Nederlands woord voor verandering) daar een belangrijk onderdeel is van elke dienst en waarom dat ook zo hoort te zijn. Daarom voelt de afwezigheid van deze centrale gebeurtenis/handeling bij de protestanten nu echt als een verarming of het nu wel of niet in een bepaalde dienst wordt ‘gevierd’, want het avondmaal is daar uitsluitend symbolisch en komt niet elke zondag aan bod. In een email aan een geestelijke van de Christengemeenschap heb ik mijzelf de vraag gesteld wat de waarde van een protestantse dienst überhaupt nog is zonder de transsubstantiatie. En ik kom tot de conclusie: eigenlijk niets.

Niet veel later bedacht ik mi ook nog het volgendej: ‘Waarom is één of twee keer deelnemen aan de transsubstantiatie in een mensenleven niet genoeg? M.a.w. waarom zou iemand elke week naar toe willen/moeten gaan? Gaat er misschien een bijzondere werking van de ‘echaristie’ uit die te vergelijken is met het nemen van medicatie: per keer (dosis) een klein beetje werkzame stof tot je nemen leidt tot genezing van de mensenkrankheid (een woord dat men bij de Christengemeenschap gebruikt in de context van de transsubstantiatie), niets innemen of juist teveel in één keer leidt dan tot … de dood? Zo iets dan … ik zoek ook maar naar een vergelijking om het te kunnen verklaren.

P.S.

Het is R.S. ooit opgevallen dat het brood en de wijn tijdens en door de eucharistie een verandering ondergaan. Dit zag hij in/aan de aura van beide middelen (GA 90b). Een ministrant in de Christengemeenschap was iets soortgelijks opgevallen. Ze vertelde me dat zij in haar jarenlange ervaring van het kijken naar de voltrekking van het offer aan de wierook kon zien of de transsubstantiatie wél dan wel niet geslaagd was.

13 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS

[Robert Frans 1.669]

In katholiek verstaan is de eucharistie de tegenwoordigstelling van het ene Offer van Christus op Golgotha. Wat daar destijds gebeurde, gebeurt ook in elke mis. Het Offer wordt dus niet herhaald, zoals sommigen denken. De reden dat we regelmatig de mis bijwonen, is simpelweg omdat we graag in de werkelijke tegenwoordigheid van Christus zijn en Hem regelmatig willen ontvangen. De eucharistie geeft ons kracht en genade om steeds liefdevoller te leven en steeds dichter tot God te komen. Ze is een onderpand van het eeuwig leven, ze is het hemelse manna. Paulus draagt de Korintiërs in zijn eerste brief daarom al op om dikwijls de eucharistie te vieren (vgl. 1 Kor. 11,25-26). Wij doen dat minimaal elke zondag en op de belangrijkste hoogfeesten, maar in veel parochies worden ook doordeweeks missen opgedragen.

Je kunt het vergelijken met een huwelijk, waarin man en vrouw zich geheel aan elkaar geven. Als ze eenmaal het huwelijk door de huwelijksdaad hebben bevestigd, zullen ze daarna over het algemeen met elkaar de liefde blijven bedrijven, ook als er geen kinderen (meer) uit voortkomen. Zo worden zij steeds intiemer met elkaar verbonden.