Jetten...

[Figulus 151]

Ik laat me niet regeren door een homo die over links gaat. Je wil de EU in de kont kruipen? Typisch homofiel gedachtengoed...

Bah!

Stelletje anus- en penissnijdende viezeriken. Die normalisatie kan je in je kont steken. En met de rest die er op heeft gestemd. Krijg de chlamydia, gonorroe, genitale wratten, herpes, hiv en syfilis maar. Ik moet blijkbaar bescherming aantrekken.

12 uur geleden bewerkt door Figulus

[Figulus 151]

Ik eis tolerantie, geen morele heropvoeding. Wat ik afwijs, hoef ik niet te vieren. En mijn afwijzing maakt mij geen vijand van de samenleving. Veel mensen ervaren vandaag niet:

“Je mag anders leven”
maar:
“Je móét het normaal vinden, en zwijgen als je dat niet doet.”

Dat voelt als morele herprogrammering, niet als vrijheid. Punt. Jouw vrijheid gaat niet ten koste van de mijne. Wat vroeger als afwijking gold, wordt nu niet alleen getolereerd maar normatief opgelegd. En dat voelt voor mij grensoverschrijdend. Waag het eens om mij aan te spreken op gedrag... Met je verkankerde penisnijd. Vieze bruinpiemel. Jongetje Jetten in de zandbak met zijn verkeerd gefixeerde penis. Niet aan mij laten zien, want ik walg ervan.

Vrijheid betekent wederkerigheid, geen eenrichtingsverkeer. Ik respecteer mensen. Dat betekent niet dat ik elk gedrag, elke praktijk of elke norm als normaal of wenselijk hoef te erkennen. Tolerantie is geen verplichting tot instemming. En wie dat verschil niet verdraagt, vraagt geen vrijheid maar conformiteit.

Je kunt opdonderen.

2 uur geleden bewerkt door Figulus

[Figulus 151]

Tolerantie is historisch nooit bedoeld als morele erkenning. Bij denkers als John Locke en later Voltaire betekende tolerantie iets negatiefs in technische zin: niet ingrijpen, niet vervolgen, laten bestaan. Het was geen goedkeuring, maar een zelfbeperking van macht. Ik verdraag wat ik afkeur, juist omdat ik niet almachtig wil zijn. Wat vandaag wordt afgewezen, is dat deze klassieke betekenis is verschoven. Tolerantie lijkt te zijn verworden tot erkenning — “dit is even goed” — en zelfs tot affirmatie: “dit moet zichtbaar zijn, gevierd en bevestigd worden”. Dat is een categorie-fout, waarin verdraagzaamheid wordt verward met instemming.

John Stuart Mill formuleerde in On Liberty het bekende harm principle: alleen schade aan anderen rechtvaardigt dwang. Morele afkeer, walging of traditie mogen nooit grond zijn voor staatsdwang. Maar Mill benadrukte óók iets wat vaak vergeten wordt: de meerderheid mag meningen verwerpen en praktijken afkeuren, zolang zij geen geweld gebruikt. Wat we vandaag zien, is bijna het omgekeerde. De staat dwingt weinig formeel af, maar sociale instituties — media, onderwijs, werkvloer — leggen wel degelijk normconformiteit op. Mill noemde dit al de “tyranny of the prevailing opinion”. Het verzet hier richt zich dus niet tegen vrijheid, maar tegen een morele tirannie zonder wet.

Hannah Arendt zag pluraliteit als het hart van politiek: mensen zijn gelijk in waardigheid, maar ongelijk in oordeel. Zodra bepaalde morele oordelen onuitspreekbaar worden, verdwijnt politiek en blijft slechts administratie over. Dan verschuift waar spreken naar correcte taal, de publieke ruimte naar de veilige ruimte, en debat naar morele hygiëne. Wat als “morele herprogrammering” wordt ervaren, past precies in dit patroon: niet door openlijk geweld, maar door de normalisering van één moreel raster.

Walging is daarbij geen argument voor wetgeving — Martha Nussbaum heeft gelijk dat dit een slechte grondslag is voor recht. Maar walging is wél een existentieel signaal. Zij markeert grenzen tussen lichaam en cultuur, natuur en norm, privé en publiek. Het probleem ontstaat niet doordat iemand walging voelt, maar doordat men eist dat die walging niet meer gevoeld of uitgesproken mag worden. Op dat moment wordt emotionele zelfcensuur een morele plicht.

De kern van dit standpunt is vrijheid als wederkerigheid. Vrijheid betekent dat ik jou laat leven zoals jij wilt, zonder dat ik verplicht ben jouw levenswijze als norm te erkennen. Zodra mijn afwijzing wordt behandeld alsof zij geweld is, maakt vrijheid plaats voor morele uniformiteit. Dat is geen noodzakelijk conservatisme en geen reactionair reflex, maar een klassiek pluralistisch uitgangspunt.

Daarin schuilt ook de paradox van inclusie. Inclusie die geen ruimte laat voor afwijzing, geen verschil verdraagt en geen morele spanning tolereert, wordt zelf exclusief. Niet door wie zij zegt te beschermen, maar door wie zij tot zwijgen brengt.

Dus lekker mij mijn gangetje laten gaan, want ik ga niet akkoord met je nieuwe moraal. Ik heb de mijne, en als je die niet bevalt kun de tering krijgen. Jammer dan met je piemel die ineens voor foute doeleinden wordt bestemd.

Schade aan anderen verdwijnt niet alleen omdat beiden instemmen. Wederzijdse instemming verandert de morele of juridische realiteit van een daad niet automatisch. Ze kan bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid of schuldvraag beïnvloeden, maar neutraliseert de feitelijke schade niet. Voor Mill’s harm principle betekent dit dat zelfs vrijwillige handelingen problematisch kunnen zijn als ze daadwerkelijk schade veroorzaken. Instemming is relevant om vrijheid en autonomie te respecteren, maar het biedt geen vrijbrief om de consequenties van iemands daden op anderen te negeren.

Filosofisch bekeken raakt dit aan drie kernpunten. Ten eerste: objectieve schade versus subjectieve ervaring. Schade kan bestaan als objectief resultaat, ook als beide partijen tevreden zijn of instemmen, bijvoorbeeld bij contractuele schade, lichamelijke schade of milieuschade. Ten tweede: grenzen van autonomie. Vrije instemming is waardevol, maar vrijheid eindigt waar de schade aan anderen begint. Ten derde: de ethiek van preventie. Zelfs wanneer instemming aanwezig is, kan het ethisch noodzakelijk zijn schadelijk gedrag te beperken om bredere gevolgen voor derden te voorkomen.

Kortom, wederzijdse instemming kan de ethische beoordeling verzachten, maar verandert niets aan de werkelijke schade die uit een handeling voortvloeit. Dus opdonderen met je schadelijk gedrag. Die penis hoort niet thuis in een kontgat.

[Figulus 151]

In Nederland heeft de medische en psychiatrische behandeling van homoseksualiteit een lange geschiedenis gekend, zelfs nadat de wet de strafbaarheid grotendeels had opgeheven. In de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw werd homoseksualiteit vooral gezien als een morele zwakheid, een zedelijke afwijking of een geestelijke stoornis. Behandelingen waren vaak psychiatrisch of religieus van aard, zoals gesprekken met een arts of predikant, soms in combinatie met maatschappelijke druk om te “herstellen”.

Vanaf de jaren 1930 tot 1960 werden psychiatrische instellingen en universiteiten actief betrokken bij de pathologisering van homoseksualiteit. Sommige behandelingen probeerden homoseksuele gevoelens te onderdrukken of “om te vormen” door middel van psychoanalyse, gesprekstherapie en, in zeldzamere gevallen, elektroshock of hormonale therapie, hoewel deze laatste methoden in Nederland minder extreem waren dan bijvoorbeeld in de Verenigde Staten.

In de jaren 1960 en 1970 begon de sociale en politieke druk te veranderen. De opkomst van de LHBT-beweging en activisten maakte duidelijk hoe schadelijk pathologisering kon zijn. In 1971 werd artikel 248bis, dat seks tussen mannen onder de 21 strafbaar stelde, afgeschaft, waardoor ook jongeren wettelijk niet langer vervolgd werden.

Twee jaar later, in 1973, werd homoseksualiteit internationaal uit de DSM verwijderd, en ook Nederlandse psychiaters volgden dit geleidelijk. De behandeling verschuift toen van “corrigerend” naar ondersteunend, gericht op hulp bij het coming-outproces, psychologische begeleiding en het omgaan met maatschappelijke discriminatie.

Samengevat duurde de pathologisering van homoseksualiteit in Nederland effectief tot de vroege jaren 1970, waarna maatschappelijke normalisatie langzaam volgde. Zelfs daarna bleef stigma bestaan, maar gedwongen of medisch afgedwongen therapieën verdwenen grotendeels.

Nu heb ik niks met dwingen, maar omgekeerd ook niet doen! Met je vuile bruine penis. Vroeger was het met recht strafbaar als je homoseksueel gedrag vertoonde. Dat is niet veranderd bij mij.

1 uur geleden bewerkt door Figulus