Over de geheimhoudingstucht van de eerste christenen

[IKBENANDERS 16]

Kardinaal Simonis verwees op 7 november 2006 tijdens een KRO-symposium naar de disciplina arcani.  De disciplina arcani was de geheimhoudingstucht die christenen in de oudheid met betrekking tot de viering van de sacramenten in acht moesten nemen. Het symposium 'God in je huiskamer', georganiseerd door het Mediapastoraat van RKK/KRO stond in het teken van de zin van televisiemissen. Simonis twijfelde of het eigenlijk wel gepast is om zoiets intiems en mysterieus als de consecratie en de communie bloot te stellen aan cameraregistratie en uitzending. 

In de kerken van de eerste eeuwen moesten de gedoopten zich aan een bepaalde code houden. Dat hield in dat men over de rituelen van de sacramenten, met name over de eucharistie, niet sprak. De eucharistie was (en is) immers de viering van een mysterium. Volgens de kerkvaders kon het geheim van de eucharistie slechts dan worden begrepen als men in Christus geloofde en intensieve catechese had ondergaan, de zogeheten mystagogische catechese. De disciplina arcani eiste daarom van gedoopten dat zij de eucharistische offerdienst met geheimzinnigheid omhulden en er zeker niet met buitenstaanders over spraken. Heidenen mochten de eucharistie niet bijwonen en voor aanvang van de altaardienst moesten doopleerlingen en gedoopte boetelingen de kerk verlaten.

Bron: KRO-NCRV.

Uit: Coronamaatregelen en de Offerhandeling van Rudolf Steiner:

Citaat

‘Als gevolg van de coronacrisis was het voor geloofsgemeenschappen veelal niet mogelijk om bij elkaar te komen. … In 1923 gaf Rudolf Steiner aan de leerkrachten van de eerste vrijeschool in Stuttgart (Waldorfschool) [een] tekst met aanwijzingen voor een cultus, die voor oudere leerlingen en voor volwassenen gehouden kon worden. Dit werd de Offerhandeling. 

De Offerhandeling is gegeven aan leken, dat wil zeggen aan mensen die niet tot priester gewijd zijn of een of andere geestelijke functie bekleden, maar die gewone gelovigen zijn. De cultische handeling wordt dan ook niet met de substanties brood en wijn voltrokken, maar het gesproken woord vormt het middel om de cultische handeling te voltrekken. Christus is de Logos, het Woord dat in de wereld kwam.  De Offerhandeling is opgebouwd in een archetypische structuur, die al in de oude mysteriecentra werd gebuikt, en die ook bij de structuur van de Eucharistie of Heilige Mis terug te vinden is.

1. Na het openingsgebed volgen een epistel en het lezen van een evangelietekst
2. Offer
3. Verwandeling of transsubstantiatie
4. Communie

Tijdens het offergedeelte richt de mens zijn heiligste gevoelens tot de goddelijke wereldgrond en het denken tot de offerdaad van Christus. Tijdens het gedeelte van de transsubstantiatie wordt het Laatste Avondmaal van Christus met zijn discipelen in herinnering gebracht, maar tegelijkertijd opnieuw gevierd. In het brood en de wijn schonk Christus zijn lichaam en zijn bloed. Ieder mens kan zich in vrijheid hierop richten doordat hij zijn eigen wezen met de Christuskracht wil verbinden, zodat ook zijn eigen lichaam en eigen bloed drager worden van de Christusimpuls.

Rudolf Steiner zelf zei hierover: [Een mens kan zich hierbij] “innerlijk doordringen met het element van de geest, en daardoor kan men de communie in de geest beleven. De gedachten kunnen als meditatieve gedachten in de mens leven, wat hetzelfde is als het op een uiterlijke manier houden van het Avondmaal met brood en wijn, maar nu van binnen uit.” En: “Dit is een weg die naar de toekomst verder zal voeren; wat vroeger met de attributen brood en wijn voltrokken werd, zal in de toekomst door een geestelijk avondmaal geschieden. De gedachten van het Avondmaal en de Communie zullen echter blijven.”’

De tekst van deze Offerhandeling werd vóór Corona-tijd niet gepubliceerd.

 

2 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS