Moeite met het zien van mijn ouders die elkaar kwijt raken

[MarvHathim 0]

Hey allemaal, ik wilde iets persoonlijks delen en jullie mening vragen.

Mijn naam is Marv, ik ben 27 en woon nog thuis bij mijn ouders, die inmiddels 34 jaar samen zijn. De laatste tijd merk ik steeds vaker dat ze ruzie hebben. Het voelt alsof ze elkaar niet meer echt kunnen geven wat ze nodig hebben, en de liefde en aandacht die er vroeger was, is gewoon niet meer hetzelfde.

Als hun zoon vraag ik me soms af of ze misschien gelukkiger zouden zijn als ze uit elkaar gaan… maar tegelijkertijd kan ik me ook niet voorstellen dat ze niet meer samen zijn. Ons hele leven is gebouwd op hen als koppel, en we hebben zoveel mooie herinneringen als gezin.

Ik ben eigenlijk benieuwd of iemand hier iets soortgelijks heeft meegemaakt. Is er iets wat ik kan doen om te helpen? Of is dit iets wat ik gewoon moet accepteren en waar ik me beter niet mee kan bemoeien?

Daarnaast zit dit onderwerp me zo erg in mijn hoofd dat ik er als filmstudent mijn afstudeerfilm over maak, om deze herkenbare gevoelens te delen met anderen. De crowdfunding voor de film loopt bijna af en we hebben al bijna ons doel bereikt, alleen missen we nog die laatste paar meters nog.

Mocht je het willen bekijken of steunen, dan zou dat enorm veel voor me betekenen:

The Thought of Leaving You (2026)

[IKBENANDERS 4]

Dag Marv,

Citaat

Ik ben eigenlijk benieuwd of iemand hier iets soortgelijks heeft meegemaakt. Is er iets wat ik kan doen om te helpen? Of is dit iets wat ik gewoon moet accepteren en waar ik me beter niet mee kan bemoeien?

Meegemaakt. Kon er niets aan doen om te verhinderen dat het tot een scheiding kwam. Het was achteraf gezien ook niet aan mij om, zoon zijnde, als intermediator op te treden. Een zoon moet een zoon kunnen zijn, een oma een oma.

Positief: niets blijft het zelfde, ook jouw situatie niet, dus je zal er niet ‘altijd’ in blijven zitten.

Citaat

Daarnaast zit dit onderwerp me zo erg in mijn hoofd …

Herkenbaar. Het liep bij mij zo hoog op dat ik een boekje van zolder heb gepakt. Het was van mijn vader en het heette Het gebed van O. Hallesby. Ik ben het gaan lezen. Daarna heb ik gebeden in mijn bed, net voordat ik ging slapen: ‘Ik weet niet of U bestaat, maar als U bestaat dan kunt U mij dat maar beter later weten, want anders ben ik er morgen niet meer.’ Ik weet niet of ik deze woorden wel zo heb gemeend toen ik ze uitsprak en ook niet of ik wel echt de moed/energie gehad zou hebben om waar te maken wat ik zei. Toch heeft het geholpen, want daarna probeerde ik te gaan slapen en had ik zo’n mooie ervaring dat ik daar 40 jaar later nog altijd de vruchten van pluk.

1 uur geleden bewerkt door IKBENANDERS