Welcome to Credible

Welkom op Credible! Leuk dat je langs komt! Kijk gerust eerst even rond op het forum en als je ergens op wilt reageren maak dan een account aan! We hopen dat je het naar je zin hebt en mocht je vragen hebben neem dan contact op met ons!

Dolce Vita

't Stamcafé (Praatvaria)

53 berichten in deze discussie
18 uur geleden zei MysticNetherlands:

Ach anderen zouden hen die geloven in vorige levens, aliens die in kleitabletten genoemd worden etc weer als idioot bestempelen. Zo zijn we allemaal wel n beetje idioot.

Ach ja, ik geloof niet in vorige levens, ik weet dat zeker.  

Maar een ander hoeft dat niet te geloven, heb ik geen problemen mee, zolang men maar niet gaat roepen dat God niet rechtvaardig is en dat nog moet worden. Maar verder heb ik er geen problemen mee dat voor de meerderheid in het christendom reincarnatie ondenkbaar is. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. Het is niet voor niets dat de mens het zich (meestal) niet herinnert, want dat is bijna niet te dragen. Dan krijg je er ofwel nog meer schuldcomplex, ofwel nog meer verdriet, onbegrip en vraagtekens bij.    Omdat ik tot God ben gegaan via de weg van (grotendeels, later kwam de bijbelkennis erbij) uitsluitend zelfkennis en inkeer en autobiografie, stuitte ik op enkele buitengewone (nare) en onplaatsbare bijzonderheden van mijn jonge leven en ook van hele vreemde overwegingen tijdens mijn studententijd.  Toen ik tot geloof was gekomen, werden al mijn vragen over de waaroms in mijn leven door God beantwoord. Die antwoorden lagen in mijn eigen huidige leven. Dat is zeer confronterend, maar biedt ook bevrijdend inzicht.  Maar op het punt van die vreemde bijzonderheden, was geen antwoord en toen vroeg God mij of ik zeker wist dat ik ook op die vragen antwoord wilde. En....of ik de gevolgen voor mijn zenuwstelsel ervoor over had. Mijn antwoord was ja. En het heeft me vele jaren van mijn leven gekost (de herinneringen van mijn vorige leven, die zich volautomatisch hebben afgespeeld midden in mijn huidige dagbewustzijn) en ik heb oceanen bij elkaar gehuild, zoveel, dat ik aan het eind pijn kreeg van mijn eigen tranen.  Mijn ogen waren aangetast door al die jaren huilen. Het zout beet in mijn eigen ogen.  Het heeft me echter ook bevrijdend inzicht gegeven, en antwoord op die vreemde kwesties in mijn persoonlijk leven. Bovendien ben ik later af en toe mensen tegengekomen met ongeveer dezelfde problemen en dezelfde verschijnselen......... En alle verschijnselen waar ik in mijn jonge en ook oudere leven last van had (fysieke en psychische), verdwenen toen de hele puzzel op zijn plek lag.

Ook was nog een andere hele rare kwestie meteen helder. Ik heb zo ver mijn herinnering strekt, dus vanaf peutertijd, in God geloofd. Beter gezegd ik kende God als het Opperwezen. En heel jong op de lagere school kreeg ik met vele vijandige kinderen te maken, en zelfs met een leraar die mij op een dag volstrekt zonder reden mishandelde.  Alle nachten bad ik, ik dankte God. Ik vroeg ook om kracht en hulp om alles te doorstaan. En ik heb dat bidden nooit geleerd. Van niemand. Ik bad in het geheim. Ik kom uit een gezin met een  strikt atheistische vader, en een van oorsprong weliswaar katholieke moeder, maar ook haar eigen moeder was al niet meer kerkgaand. Het enige wat er nog katholiek aan mijn moeder was, was een vaag aftreksel van geloof dat zich uitsluitend in de absolute stilte van haar binnenkamer (hart) afspeelde.  Er was geen bijbel in huis, en mijn vader was als kindje door zwarte-kousen-kerk grootouders in de oorlog dusdanig bejegend en in de steek gelaten (ze hebben hem laten verhongeren, terwijl ze zelf volop te eten hadden, mijn vader had als kleuter hongeroedeem en heeft zelfs tulpenbollen gegeten) dat hij helemaal niks van kerk of bijbel moest hebben. En zelfs dat van zijn grootouders heb ik nooit geweten, dat heeft hij mij pas op zijn sterfbed verteld.   God, Jezus, gebed, bijbel en kerk waren als gespreksonderwerp in huis min of meer taboe. Daar werd niet over gesproken. Het leefde ook helemaal niet (achteraf  blijkt dus wel op een heel laag pitje nog in het diepste innerlijk van mijn moeder, die bij de nonnen op school ging als kind).   Overigens heeft mijn vader nooit kwaadgesproken van die mensen en ook niet van de kerk. Het was een absoluut non-onderwerp.  Het enige wat ik op volwassen leeftijd wel eens uit zijn mond hoorde was "Dolce, de bijbel, dat is gewoon een hele grote roman." En "Dolce, dat noemen wij een christelijke kolerestreek" (als gereformeerde collega's op de christelijke school waar ik was gaan werken, me dwars zaten om ergens zelf beter van te worden). Niemand heeft mij leren bidden, en toch bad ik elke avond. Stiekem. In bed. Zonder omhaal van woorden, ik dankte. En ik vroeg om hulp.  Jezus kende ik niet. Wel kende ik God, maar dan alleen als Opperwezen. Het was voor mij ondenkbaar om niet te bidden.  En ik ging naar een openbare kleuterschool en een openbare lagere school. Daar heb ik het dus ook niet geleerd. 

Overigens twee boeken van en over mensen met dezelfde of soortgelijke ervaringen zijn van Rabbijn Yonassan Gershom: " Onmogelijke herinneringen - Reïncarnatiebeelden van de holocaust."  En "Onverklaarbaar verdriet - de verwerking van trauma's uit een vorig leven." 

 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
1 uur geleden zei Dolce Vita:

Overigens twee boeken van en over mensen met dezelfde of soortgelijke ervaringen zijn van Rabbijn Yonassan Gershom: " Onmogelijke herinneringen - Reïncarnatiebeelden van de holocaust."  En "Onverklaarbaar verdriet - de verwerking van trauma's uit een vorig leven."

Hmmm, van erfzonde naar erftrauma.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!


Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.


Nu aanmelden